Rozdział 6

Kiedy był kilka centymetrów ode mnie ujrzałam Niall'a. Właśnie zobaczyłam mojego dawnego przyjaciela. Osobę za którą tak tęskniłam, za którą tak bardzo płakałam. Stał przede mną zapłakany. Z każdą sekundą coraz bardziej płakał. Zresztą ja również. Chciałam się w niego wtulić i już go nigdy nie puszczać, ale nie mogłam nie umiałam.
- A-Amy j-ja przepraszam - jąkając się wypowiedział te słowa, następnie wybuchł płaczem - nie chciałem..ja nie chciałem ciebie zostawić - kolejne łzy
- nie chciałeś ale to zrobiłeś ! Jak myślisz, jak ja się czułam ?! Mój kochany przyjaciel który powtarzał że będziemy przyjaciółmi na zawsze tak nagle, bez pożegnania wyjechał ! Miał mnie w dupie ! Straciłam rodziców i cb ! Czyli najważniejsze osoby w moim życiu ! Nienawidzę Cię ! Słyszysz ? Nienawidzę ! - wykrzyczałam mu prosto w twarz co mi leżało na sercu, szturchnęłam go i pobiegłam w stronę mojego 'domu'. Niall wołał mnie, bodajże również za mną biegł, ale mało mnie to wtedy obchodziło... Chciałam rzucić się na łóżko i się wypłakać. Kiedy dobiegłam do mojego aktualnego miejsca zamieszkania od razu wbiegłam do mojego pokoju. Zamykając  drzwi wybuchłam płaczem. Dawno już tak nie płakałam. Zwinęłam się w kłębek na ziemi i płakałam. Kiedy minęła jakaś godzina napisał do mnie Louis :
" Amy przepraszam ja nie chciałem, żeby tak wyszło. Wybacz mi za El. Wybacz, że się z tb nie pożegnałem i wgl. Wiem jestem najgorszym przyjacielem na świecie :c Przepraszam x "
Kiedy przeczytałam wiadomość rzuciłam telefonem o ścianę no i się rozwalił. Nie planowałam tego, ale byłam nieźle zdenerwowana, podłamana wszystko w jednym. Kiedy leżałam na podłodze zauważyłam pod łóżkiem coś błyszczącego, odbijał się blask księżyca od tego. Przysunęłam się bliżej i sięgnęłam po to. Okazało się że to była żyletka. Moja dawna znajoma. Za długo się z nią nie widziałam. Chciałam z tym skończyć, ale chyba nie dam rady. Zdjęłam marynarkę i przyłożyłam ostre narzędzie do skóry na nadgarstku. W końcu pociągnęłam, wbiła się dość głęboko, wtedy nastąpiło kolejne cięcie i kolejne. Następnie przeszłam do drugiego nadgarstka. Te same ruchy, ta sama głębokość powoli zaczynałam odpływać. Niestety tym razem siebie nie kontrolowałam, za dużo nacięć, zbyt głębokie cięcia. Pomyślałam, że to już koniec. Zamknęłam oczy, upuściłam żyletkę na podłogę i już widziałam tylko ciemność. Nic poza tym. 

                                                                   *     *      *

Kiedy otworzyłam oczy oślepiło mnie. Wszędzie biało. Rozejrzałam się i stwierdziłam iż jestem w szpitalu. Spojrzałam na moje ręce były przykryte białymi bandażami choć  w niektórych miejscach były lekko czerwone od mojej krwi. Strasznie mnie bolały. Niespodziewanie ktoś wszedł do mojej sali. Była to dyrektorka domu dziecka w którym się znajduję. 
- Boże, Amy dziecko drogie. Coś ty zrobiła ? - powiedział troskliwym głosem podchodząc do mnie i pogłaskała po włosach
- Ja.. Nie chciałam..To nie miało...Tak wyjść.. - powoli powiedziałam, z trudem wymawiałam wyrazy..
- Było minęło. Mam nadzieję, że już więcej nie zrobisz czegoś takiego. Jesteś zbyt młoda żeby umrzeć przez samobójstwo ! Przemysl to Amy - uśmiechnęła się do mnie i usiadła na chwilkę
- Dobrze.. A co mówią lekarze ? Kiedy..stąd wyjdę ? - zapytałam 
- Oj nie zbyt szybko.. Poleżysz tutaj jakiś dobry tydzień - odpowiedziała
- Cóż, jakoś chyba muszę to przeżyć - lekko się uśmiechnęłam
- Ja pójdę jeszcze się zapytać o kilka spraw lekarza - powiedziała wstając
- Dobrze... A długo byłam nieprzytomna ?
- Nie.. Kilka godzin na szczęście - uśmiechnęła się i wyszła z pokoju.
Chciałam siegnąć po telefon, ale przypomniałam sobie że go rozwaliłam o ścianę zeszłej nocy. Oparłam się o poduszkę i zaczęłam gapić się w sufit. Mam wrażenie, że będę się tutaj zanudzać na śmierć. Kiedy tak rozmyślałam do sali weszła dyrektorka domu dziecka. 
- Amy.. Masz gościa 
- Ale kogo ? Czy to Jessy ? - miałam nadzieję, że to ona
- Niee.. To jakiś młody chłopak 
- Emm.. A jak wygląda ?
- Wyskoki, farbowany blondyn, i ma bodajże niebieskie oczy - uśmiechnęła się - zaraz go wpuszczę - i wyszła z sali. Zamarłam. Nie chciałam go tutaj. Nie teraz. Musiałam sie jakoś przygotować. Nie mogłam wybuchnąć przeciez płaczem. 

Co to to nie. Tylko wyczekiwałam kiedy klamka od drzwi się poruszy. Kiedy nastał ten moment serce mi stanęło. Ujrzałam słodkiego Irlandczyka. Który był wyraźnie speszony. 
- Hej - nieśmiało się przywitał
- Cześć - odpowiedziałam oschle
- Czemu to sobie zrobiłaś ? - wskazał na moje obandażowane ręce
- Tak jakoś wyszło.
- Wiem, że nie masz ochoty ze mną rozmawiać, ale.. Ja nie chciałem ciebie zostawić..Na prawdę.. Byłaś..Nadal jesteś najważniejszą osobą w moim życiu..W końcu jesteś moją przyjaciółką, nawet jeśli ty mnie nie uważasz za swojego przyjaciela...Zrozumiem to.. - pojedyńcza łza spłynęła mu po policzku. Kiedy ją zauważyłam szybko otarłam ją moim kciukiem. On się uśmiechnął. Musze przyznać, że strasznie brakowało mi tego widoku. 
- Okey, nie będę się rozklejał... Chyba już pójdę.. - chciał już wstać, ale ja niespodziewanie go zatrzymałam ręką
- Zostań na chwilkę jeszcze. - Nialler się słodko uśmiechnął i ponownie usiadł obok mnie.

Zaczęliśmy rozmawiać jak mnie znalazł. Dowiedziałam się że to z nim pisałam godzinę przed telefonem Louisa. Znalazł mnie wtedy kiedy Lou wraz z El przyszli do ich mieszkania, a Lou mu wszystko opowiedział. Wybiegł z mieszkania i wiedział gdzie będę. Ta rozmowa zajęła nam jakieś 30 minut. Nialler musiał już iść, bo czas odwiedzin się skończył. Kiedy wychodził, byłam smutna. Kiedy z nim rozmawiałam czułam się znowu jak kiedyś. Jego wizyta poprawiła mi humor. Położyłam się. Zaczęłam rozmyślać o tym że może jednak lepiej wybaczyć Niallowi. Mam wrażenie, że na to zasłużył. Zasnęłam  z uśmiechem na twarzy. 

_______________________________________

No i jest nowy rozdział :) Sorki że tak późno :c Weny nie miałam.

Podoba wam się ? Jak uważacie Niall zasłużył na wybaczenie ? Skomentujcie :3

6kom=kolejny rozdział

Kocham was <3